ห่างหายจากการเขียนบล๊อกไปนานพอสมควร
เวลานอน เป็นเวลาที่เราจะสามารถนึกอะไรได้มากที่สุด
อยากจะเขียนทุกสิ่งที่คิดได้ เวลานอนจัง...!!
มีอะไรตั้งหลายอย่างที่เราอยากจะเขียน แต่พอเอาเข้าจริงๆ พอถึงเวลาก็นึกไม่ออก
หลายวันผ่านมาแล้ว ก็ยังไม่สามารถลืมเรื่องเดิมๆ ที่ทำให้ไม่สบายใจอยู่ไม่ได้
ทำไม เราจะต้องทำตัวแย่แบบนี้ด้วย
คนที่เรารักมากที่สุด เรากลับทำให้เค้าไม่สบายใจกับเรื่องไร้สาระ - -*
สิ่งที่เรารอคอยกลับกลายเป็นว่าปล่อยมันให้ผ่านไป
ขอโทษพี่สาวของฉัน ที่ทำให้ไม่สบายใจ
พี่สาวของฉัน ยังไงก็สำคัญกับเราเสมอ สำคัญที่สุด เรารักพี่สาวของเรามากที่สุด
แต่ในวันที่เรารู้สึกแย่ที่สุด พี่สาวกลับมองเห็นแล้วแคร์ความรู้สึกของเรา
มันทำให้เรารู้สึกแย่ ที่ทำให้วันนึงพี่สาวของเราต้องมารู้สึกไม่ดีเพราะเรา
ต้องโทรมาหาเรา แต่เรากลับไม่ยอมรับโทรศัพท์ และก็ไม่ยอมโทรกลับ (ทำไมว่ะ??)
จนเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เราทำให้พี่สาวของเรา รอคอย กับเรื่องไร้สาระ
นานหลายชั่วโมง และเราก็นิ่งเฉย ไม่ทำอะไร จนพี่สาวส่ง SMS มาให้
เพื่ออะไร??? เราทำแบบนั้นเพื่ออะไร ทำไมไม่ยอมรับโทรศัพท์ว่ะ
ทำไมไม่โทรกลับว่ะ ทำไมต้องให้พี่เค้าคิดเรื่องของเราตั้งหลายชั่วโมง
ทั้งๆ ที่มันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่เพียงแค่มันสำคัญที่สุดกับความรู้สึกเราเท่านั้นเอง (T_T)
ไรว่ะเนี้ย...ไม่เข้าใจ..........................ตัวเองเลย
เพิ่งไปอ่านสเปซของพี่คนนึง ที่เค้าบอกว่า ยังไงซะพี่สาวคนนี้ก็สำคัญที่สุด
แม้ว่าเค้าติดสายกับคนสำคัญทางบริษัท แต่เค้าก็รับโทรศัพท์พี่สาวคนนี้
แต่เรา............กลับไม่..................
ไม่ใช่เพราะพี่สาวไม่สำคัญที่สุดกับเรา
เพียงแต่เราไม่อยากให้พี่สาวรับรู้ว่าตอนนั้น เรารู้สึกอย่างไร
กำลังเป็นอะไร ก็แค่นั้น.........มันอาจไม่สำคัญ
แต่มันก็เป็นความรู้สึกอึดอัดมากๆ ที่ไม่ได้เครียร์ให้หมดเรื่องหมดราว
จนต้องเก็บมาคิดคนเดียวจนถึงทุกวันนี้....เป็นอะไรเนี้ยชีวิตฉัน เฮ้อ...
รักพี่แหม่มอ่ะ
พี่สาวของฉัน...........
ขอโทษนะคะ กับ ทุกสิ่ง
กับสิ่งที่บลูเป็น กับเรื่องที่บลูทำ กับความรู้สึกของบลูอ่ะ
ยังไงบลูก็รักพี่แหม่มที่สุด
14 ม.ค. 51 จันทร์
วันนี้ตื่น7.10 น. กว่ายังสายได้อีก ขนาดเรียน 8 โมงนะเนี้ย (55~) ถ้าไม่ได้ยินแป๋วบอกว่า
น้ำไหลเอื้อยๆ แล้วนะ ก็ยังไม่ตื่นหรอก รีบตื่นเพราะกลัวว่าวันนี้จะไม่ได้อาบน้ำมากกว่า
อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ ไปเรียนกัน วันนี้เดินไปเรียน เพราะจักรยานจอยเอาไปซ่อม
ก็โอเค เดินบ้างก็ดี ตอนเช้าซอยสดใสโล่งผิดปกติ ร้านข้าวยังไม่เปิดเลยสักร้าน เป็นไปได้ไง ??
ก็เลยไม่ได้กินข้าวเช้ากันเลย แวะ 7-11 แวะซื้อขนมปังกับโค้ก(กินโครตเข้ากัน)
แล้วก็ไปเรียน เรียนแบบง่วงมากมายในชีวิต ไม่เข้าใจเลย
แต่อาจารย์บอกว่า เรียนแบบไม่ต้องเข้าใจใช้จำเอา - -* จำมันก็งงอยู่ดี
เฮ้อ...ตอนแรกแอบน้ำตาไหลนิดหน่อย คิดถึงเรื่องอะไรหลายๆ เรื่องที่วุ่นวายในชีวิตเรา
เรื่องที่รบกวนจิตใจเรา เฮ้อ เรื่องเรียนนี่แหล่ะ สงสารแม่จัง นึกถึงเรื่องต่างๆ
ที่เราเรียนไม่ไหวแล้ว น้ำตาก็เอออยู่ที่เบ้าตา เก็บอารมณ์เอาไว้ไม่ให้ใครเห็น
ถ้าเกิดน้ำตาหยดลงมาจริงๆ เสียงสะอื้นและการเก็บกักอารมณ์คงจะตามมา
เรารู้ว่าแต่เวลาเราเครียด และเก็บเรื่องราวต่างๆไว้คนเดียว พอมันจะระเบิดออกมา
ก็หยุดไม่อยู่ทุกที พยายามเก็บอารมณ์ให้ได้มากที่สุด แล้วก็คิดเรื่องอื่น แล้วตั้งใจเรียนต่อ
มาเรียนคาบ 4 แล้ว เปลี่ยนวิชา นั่งเรียนวิชา Introduction to computer system แล้วก็
กลับมาคิดเรื่องเดิม น้ำตาเริ่มเออล่นออกมาอีกครั้ง และสุดท้ายก็เก็บกั้นอารมณ์นั้นไว้ได้
อยากโทรศัพท์คุยกับแม่จัง แต่เวลาคุยกับแม่ทีไร ต้องทำร่าเริงสดใสทุกครั้ง
เรื่องราวต่างๆ ก็ถูกลืมและทิ้งไปชั่วขณะ และก็ไม่ได้ปลดปล่อยซะที
แม่จะเป็นห่วงเรามากขนาดไหนกันนะ เฮ้อ...
พ่อจะรับปริญญารอบที่ 2 แล้ว ในขณะที่เรายังไม่มีอะไรเลยสักอย่าง
คนที่พ่อกับแม่หวังจะพึ่งมากที่สุดกลับทำเรื่องทุกอย่างให้ล่มเหลวมากที่สุด
เฮ้อ...ต่างจากพี่ชายที่ดูเหมือนจะเอาอะไรไม่ได้ ได้ดีมีฐานมั่นคง
เป็นน้องที่ไม่ดีเลย T_T
ทำไมมีหลายเหตุผลที่บั่นทอนจิตใจให้เราไม่คิดจะเรียนที่นี่ขนาดนี้
เค้าไม่อยากเรียนที่นี่ เค้าเรียนไม่รู้เรื่อง ไม่มีกำลังใจ
ไม่มีเพื่อนที่ถูกใจ และได้เรื่องพอที่จะดึงเราบ้าง
เบื่อกับเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิต - -*
ไม่อยากอยู่หอใน อยากอยู่หอนอกแต่ก็สง%
